තැපෑලයි මමයි
ලංකාවේ තැපැල් සේවය හා මා අතර ඇත්තේ එක්තරා විදියක ජන්මාන්තර වෛරයක් බව මට
දැන් දැන් තේරෙන්නට පටන් ගෙන තියෙන්නේ. ලියුම් මාමා ගැන අමිහිරි අත්දැකීම්
මගේ පාසල් ජිවිතේ 6 වසර දක්වා දිගු අතීතයක් තියෙනවා. දකුණු පළාතේ ඉපදුනු මම
ශිෂ්‍යත්වෙන් පාස් වෙලා කොළඹ ඉස්කෝල දෙක තුනකට ඉල්ලුම් කරලා ගෙදරට වෙලා
හිටිය ජොලියේ. අපේ ඉස්කෝලේ 5 වසරෙන් ඉවරයි. ඉතින් 6 වසරට යන්න වෙන
ඉස්කෝලයක් ඕන. හොද ලකුණු තිබුන නිසා බය නැතිව හිටියට ජනවාරි මාසෙත් ගෙවිල
ගියා. ම්හ් මුකුත් නෑ ලියුමක් වත්. දැන් පෙබරවාරි මාසෙත් ගෙවිල යන නිසා මගේ
වයසේ උන් දැන් මාස දෙකක් 6 වසරේ ඉගෙන ගත්ත නිසා අන්තිමේ අම්මල තාත්තල එකතු
වෙලා ලග තිබුන ඉස්කෝලෙකට ඔන්න බාර දුන්න. මෙන්න මාර්තු මාසේ පලවෙනි සතියේ
එනවා ලියුමක්... ඔබ කොළඹ මේ විද්‍යාලයට තෝරාගෙන තියෙනවාය පෙබරවාරි මස 28
පෙර ඇවිත් ඇතුලත් වන්නය කියල. ලියුම එවල තියෙන්නේ පෙබරවාරි මාසේ මුල.
ලියාපදිංචි තැපැල් ලියුමක්. මදැයි කොලා. අර ලස්සනට හදාගෙන තිබුන ලියන පොත්
වල මුල් පිටු ටික ඉරලා පහුවෙනිදම ගියා ඉස්කෝලෙට. දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් මාව
ඇතුලත් කරගත්ත ඉස්කෝලේ විදුහල්පතිට පින් සිද්ද වෙන්න. එත් මාස තුනක්
උගන්නපු දේ එක මාසෙන් ඉගෙන ගන්න උනා. අප්‍රේල් මුල විබාගේ නේ? අනේ ඉතින්
ගමේ ඉස්කෝලේ හැමදාම 1 වෙච්ච මම ඒ විබාගේ ලියල 23 උනා. හොද වෙලාවට ළමයි 42
ක් හිටිය.
ඒ කතාව ඇති. තව තියෙනවා. මට ජොබ් ඒවා ගොඩකට ලියුම් ආවේ ලියුම පොස්ට් වෙලා
සති දෙකකට විතර පස්සේ. හැමදාම පහුවෙනිදා ඉන්ටවිව් එකට අද තමයි ලියුම
ලැබෙන්නේ. ඉතින් දුවපන් සෙටිපිකට් ටික කරේ තියන් ෆොටෝ කොපි ගහල සත්‍ය
පිටපතක් බව තහවුරු කරන්න. දවසක් දවල් එනවා ලියුම පහුවෙනිදට පොලිස් රිපෝර්ට්
එකත් අරන් එන්න වැඩ බාරගන්න කියල. මට මතකයි එදා ගෙදර ආවේ මුළු දවල් වරුවම
රස්තියාදු වෙලා පොලිසියේ වාඩි වෙලා ඉඳල හරියට අපරාධ කාරයෙක් වගේ. ලංකාවේ
පොලිසියත් බොහොම කාර්යක්ෂමයි නොවැ . ඒ ගැන මට වෙච්ච දේවල් වෙනම ලියන්න
වෙනවා ලියන්න ගියොත්.
....................................................
පිවිසුම
